Terwijl ik dit schrijf, staan we al 4 uur stil in de rij buiten het dorp voor de grens. We leren weer dat je mindset alles is en we houden de sfeer er in.
We horen die militairen van de grenspost kletsen over ons en horen ze denken… een Nederlandse bus met 3 vrouwen…hihi We bieden ze een snoepje aan maar nee, die mogen ze niet.
Gister was een dag waar we geen woorden voor hebben, het is eigenlijk niet te vangen in woorden… en zeggen beelden nog meer. Wat fijn dat we de foto’s hebben.
Nadat we de sociale werker hebben opgepikt, brengt ze ons bij 12 gezinnen in de regio Volyn. 12 heel verdrietige, maar ook moedige verhalen.
Zo ook een vrouw die bij haar man is weg gegaan die haar en de kinderen mishandelde. Ze zagen er zwaar geestelijk beschadigd uit en hebben ze overladen met warmte in liefde en spullen. Het meisje stopte niet met lachen en hield haar gekregen popje stevig vast. We konden zien dat ze zwaar getraumatiseerd zijn. En dan de woonplek: het was meer een hut, dan een huis. Het meisje van 12 was op school en was jarig, we hebben voor haar een kado op tafel gelegd, want taart of slingers waren er niet.
Vervolgens reden we voorbij een controlepost, omdat we in de buurt van Polen komen. Na paspoortcontrole mogen we door en we komen in het geboortedorp van de sociale werker. Hobbel de bobbel komen we aan bij een moeder die ‘de held’ is van haar dochter en moeder. Een man is niet in beeld en zij zorgt alleen voor deze 2. De geur van urine komt je tegemoet en we zien een zwaar beperkte vrouw zitten op een bankje en een oude vrouw in bed. Een spiraal zandloper (speelgoed) is iets waar Victoria heel gelukkig van wordt! Moeder vindt het heel fijn als we voor haar bidden en beloven haar dat er een medisch matras komt, wat een groot cadeau voor haar is. Moeder is sinds aantal jaren afgekickt van de alcohol en dit is een enorme stap vooruit! Zoals we bij elke deur zeggen, be strong! God see you!
