Aan het eind van de dag kwamen we bij een beperkte vader met een dochter van rond de 9. Haar verslaafde moeder had het gezin verlaten toen het meisje geboren was. De situatie ziet er slecht uit. We nemen het meisje bij de hand en nemen haar mee naar de bus. We kleden haar aan met prachtige kleren. Ze moet er bijna van huilen en vliegt ons om de nek!
Bij het krijgen van een warme deken wordt ze laaiend enthousiast (welk kind bij ons wordt blij ben het krijgen van een dekbed). Een warme nacht vanavond! Bij het opruimen komt ze bij ons en vraagt of ze net zo’n vlecht mag als Miranda, dat wenst ze al zo lang.
Haar haar wordt prachtig gevlochten, een mooie strik wordt gevonden tussen alle spullen en zij is vandaag de prinses! Ze knuffeld ons en zegt: ‘ik wil ook een mama’.
Je hart breekt…..Maar wij moeten weer door.
De social werker zegt dat het genoeg is geweest voor vandaag. Moe zijn we allemaal, maar toch willen we nog 1 laatste bezoek! Er is nog 1 die het zo nodig heeft. Laatste schaapje!
Na bellen, bidden en denken komen we na 20 minuten rijden in een plaatsje bij de grens. De situatie is dat vader is overleden, moeder is vaak weg en verslaafd aan de drugs en alcohol. Opa zorgt voor kinderen van 12 , 4 en 2 jaar in zijn appartementje. We treffen een jongen van 12 jaar aan die altijd zorgt voor zijn zusjes. Deze jongen is een held en de liefde in zijn ogen, voor zijn zusjes, is zoveel zeggend.
Terwijl wij bij de bus uitpakken, komt er een buurtbewoner die vraagt om voedsel voor zijn buurman. Hij is gevlucht, omdat zijn huis gebombardeerd is en hij heeft niks meer. We pakken deze zo even mee en bekrachtigen deze man dat het zo fijn is dat hij om zijn buurman denkt.
In het appartement verwennen wij de jongen flink met kleding voor hemzelf en zijn zusjes. Zo de kudde is weer compleet en dit was ons laatste werk.
Gelukkig is er nog van alles over en kunnen Tanya en Sergeij nog van alles uitdelen! Daar zijn ze heel blij mee.
‘S Avonds tijdens het eten, lachen huilen en bemoedigen we elkaar: wat een dag, wat een week en wat waren we een mooi team.
Wat hebben we veel gezien, geroken, vast gehouden en weer losgelaten.
‘S ochtends bidden we samen voor een veilige reis en danken we God voor
zoveel wat hij ons heeft gegeven.
Een reis om nooit te vergeten.
Op moment van schrijven is het 16.00 uur. We hebben een wedje gelegd: hoelaat we over de grens zouden gaan: 1 ding is zeker, diegene die de laatste tijd had, had niet gehoopt dat die de choco reep zou winnen. 🙂
