Zondag 27 sept.
We hebben heerlijk geslapen. We ontbijten met elkaar, genieten van de gesprekken en maken ons klaar voor de kerk.
Bij het binnenkomen in de kerk voelen we de enorme warmte die de mensen voor ons en elkaar hebben. Ze vragen ons iets te vertellen aan de gemeente. Na een paar mooie liederen valt het mij op dat ze steeds zingen en spreken over dankbaarheid en alle eer aan Jezus! Het staat zo haaks op wat je hoort en ziet in de wereld om hun heen… echt een statement. Ook voel je de urgentie om te kiezen voor Jezus de hoop voor de wereld! Daarnaast komt Psalm 4 terug en bij het lezen daarvan kan dat wel binnen.
Bij het toespreken vertellen we ze dat we dankbaar zijn hun te ontmoeten en dat zij een getuigenis zijn voor ons! Jezus is hier en hun kiezen ervoor hier te zijn. Wij willen als Aaron zijn die hun arm omhoog houdt, al lukt dat maar een beetje en heel even.
Hierna wordt er luid voor elkaar gebeden en ervaren we echt dat God hier is!
Met een hart vol emoties verlaten we de kerk (de preek was nog niet eens begonnen), want we gaan schoolpakketten maken voor de kinderen.
We hebben 50 schoolpakketten kunnen maken a €20 per stuk. Één kind kan hiermee een jaar naar school. Goud waard zegt Tanya!
Na alle voorbereidingen vertrekken we met een bus vol spullen om uit te delen.
We hebben 8 gezinnen bezocht, waarin we zoveel verdrietige situaties zien, voelen en ruiken. Kinderen met handicaps, 1 gezin met 5 kids waarvan pap en mams aan de alcohol, en mama zwanger van de 6de.. Een ander gezin mist haar zoon en man door de oorlog, en zo kunnen we doorgaan. (Wat bijzonder was is dat sommige mensen uit Olesk Miranda herkennen naar 7 jaar en vliegen Ria in de armen). Dikke knuffels worden rijkelijk uitgedeeld!
De machteloosheid de uitzichtloosheid is zichtbaar, maar ook de moed om elke dag door te zetten! Onze grijze bus die aan komt rijden en die het verschil kan maken voor de winter door toch een warme deken te krijgen, kinderen die nu wel naar school kunnen, een paar weken goed te eten maar het belangrijkste: we bidden voor ze, bemoedigen ze en dit geeft hun zichtbaar nieuwe hoop en moed.
Het laatste gezin raakt ons diep. Na een heel eind rijden over tracks, dwars door het bos en de velden, komen we bij een huisje (nou ja wij zouden zeggen: hut). Een moeder met 2 oudere kinderen met een beperking. Het meisje heeft zwaar autisme en zit buiten op een verroest bed met spiraalbodem te wiegen en haar verlamde zoon ligt binnen op bed en drinkt alcohol.
Deze moeder strijd, vecht en werkt zich kapot om te overleven en is alleen maar dankbaar dat we er zijn. Zeurt niet, klaagt niet… bizar! Wat een enorm sterke moedige vrouw, maar wat leeft zij in een vreselijke situatie. Het raakt ons allemaal diep. Sergeij legt dit meisje de handen op, bidt voor haar en daarna zien we verlichting bij haar… stil worden we ervan.
We kunnen deze moeder gelukkig veel brengen en vooral met de warme dekens is ze enorm dankbaar!
Om 19.00 zijn we klaar en gaan we met elkaar eten en praten we door over wat we gezien hebben. We schrikken erg van de realiteit betreft finacieen… hier een paar weetjes gekeken naar het gemiddelde:
– uurloon: 0.68 cent per uur. Werkt van 9 tot 19.00. 5 dagen per week.
– 1 liter brandstof €1.80
– 10 eieren €1.70
Rondkomen is dramatisch! En de voorspelling is dat het alleen maar duurder word.
We maken nieuwe plannen voor morgen, proberen straks te slapen en morgen weer vroeg op!
