Als de wekker gaat moeten we allemaal van ver komen , slecht geslapen door zoveel indrukken maar met een dankbaar hart.
De zon schijnt en deze dag geeft weer kansen! We vertrekken, we hebben het op ons hart om Lyda op te halen (vrouw alleen met de 2 gehandicapte kinderen alleen in het bos) en haar mee te nemen naar Lubomel, waar ze de boodschappen kar kan vol gooien met wat ze nodig heeft.
We komen aan en Lyda kijkt verschrikt en protesteert dat ze al spullen van ons gekregen heeft en niet meer hoeft. We vertellen haar wat we op ons hart hebben en waarom we haar willen meenemen. It is here lucky day! Bij het woord samen koffie drinken begint ze te glimmen en zich te verontschuldigen dat ze er niet mooi uit ziet.
Ze loopt snel naar binnen en trekt kleding aan wat we zondag hebben gebracht, stralend komt ze er aan.
We nemen haar mee en praten met haar, ze deelt voorzichtig dat ze een koelkast nodig heeft maar er is geen geld, want de kleine uitkering die ze krijgt voor de beperkte kinderen(volwassenen) is rond de 50 euro per maand. En daarvan moet ze medicijnen en voedsel kopen. Dus er is nooit geld om iets nieuws te kopen.
We overleggen en besluiten haar mee te nemen naar een koffie tentje, Sergeij en Ria zoeken verderop een nieuwe koelkast met vriesvak uit.
Na een fijne tijd ( waar we ook andere mensen uit de kerk tegenkomen)
Daarna nemen we haar mee naar witgoed winkel. Lyda is overweldigd, grijp Tanya vast, WAAROM IK!.?…omdat God jou ziet!… alle eer aan God.
Daarna door naar de supermarkt en de begint haar mandje vol te stoppen en is zo dankbaar.
Met veel liefde brengen we de spullen naar haar huis en hebben mooie gesprekken. De oorlog zorgt voor onveiligheid. Haar man en ouders zijn 24 jaar geleden overleden sinds dien is ze alleen.
Maar nu niet meer want Tanya en Sergeij blijven haar nu bezoeken.
