Maandag 28 Sept
7.00 uur, opstaan! Een nieuwe dag: de zon schijnt en we laden de bus weer in met schoolpakketten, voedselpakketten, dekens, kleding, kleine kadootjes snoepjes en nog veel meer.
9.00 uur staan we in Lubomel en wat er gebeurt maakt diepe indruk. Iedereen stopt met zn bezigheden, gaat op straat staan en is stil. Door de speaker klinken alle namen van de mannen die in deze regio zijn overleden door de oorlog..en die lijst was enorm! Daarna 1 min stilte en klonk het volkslied.
Om 9.01 uur gaat het leven weer door.
We kopen meer voedsel, omdat we nog geld hebben en meer voedzame spullen willen geven.
We halen een vrouw op van de sociale dienst. Zij weet waar we moeten zijn om de zeer schijnende gezinnen te vinden.
We rijden naar een dorp in de middel of nowere richting de poolse grens. De situatie in dit gezin is erg slecht. Moeder werkt in Polen, omdat ze een waterput nodig hebben en een gewone deur. Een neef past op 3 kinderen, waarvan 2 invalide zijn. Een jongen van 17 ligt met spasme op de grond in huis. Zijn dekens zijn helemaal nat en luiers hebben ze niet meer (deze kosten 35 euro per 30 stuks), brengen voedsel, schoolspullen en besluiten vanavond terug te gaan en een incontinentie matras te brengen, warme sloffen en luiers.
In het volgende gezin de dochter (12 jaar) heeft Sergeij recent bezocht, omdat ze zelfmoord wou plegen vanwege de slechte situatie thuis: ouders drinken en het was uitzichtloos. Alleen moeder was thuis, dus we gaven haar de spullen in de hoop dat dit goedkomt. De dochter leeft nog.
Daarna komen we bij een gezin waar vader de kinderen mishandeld. We geven niks, omdat de kans groot is dat hij de schoolspullen verkoopt om drank van de kopen. Een erg verdrietige situatie.
We bezoeken later nog alleenstaande ouderen en families die gevlucht zijn waar hun huis van is gebombardeerd. Een soldaat die gewond is terug gekomen, brengen we ook een voedselpakket en Sergeijj bid met hem. Weer een familie waar moeder in Polen werkt, omdat ze een koelkast nodig hebben, vader een ongeluk heeft gehad in het bos en hij nu zorgt voor zijn 2 dochters.
Vervolgens rijden we ver het bos in waar we een moeder treffen met 2 kinderen. Het is haar gelukt om van de alcohol af te komen, haar man is meegenomen en moet nu vechten in de oorlog. Haar vader die 1 been mist woont er ook en samen proberen ze er wat van te maken.
We hebben haar als vrouwen mogen bemoedigen, haar gewezen op Jezus, wees sterk je kinderen hebben je nodig! “Herinner je deze dag als je het moeilijk hebt, kijk naar de lucht, adem diep en blijf sterk”. Ze huilt in onze armen en daarna dikke knuffels. We mogen als dankje wel een puppy mee naar huis, erg verleidelijk maar die houden we niet stil bij de grens ;).
Ook hier brengen we voedsel en schoolpakketten. Bij het wegrijden komen wij de kinderen wandelend vanuit school tegen en kunnen ze nog blij maken met een cadeautje. Blij lopen ze naar huis!
Met een vol hoofd en hart brengen we de sociale werkster terug en bedanken haar!
Daarna de knop om want, we gaan Dyma ontmoeten (daarover later meer, want dat is een verhaal op zich en het is nu laat 🙂 word vervolgd :). Voor de mensen die Dyma niet kennen, zie deze link https://npo.nl/start/video/buurthuis-vol-veiligheid-voor-kinderen-olesk
‘S Avonds komen we thuis, drinken een kop thee en laden een matras in voor de spastische jongen op de grond.
We brengen dit en we genieten enorm van het grote verschil dat dit brengt in dit huis. De jongen kan nu ontspannen en verkramd veel minder. We doen hem warme sloffen aan en hij is blij.
We rijden terug, hebben mooie gesprekken en gaan slapen. We zeggen allemaal het was een kostbare dag!
